اتوبوس

مردي ست چهل و پنج ساله، آرام و موقر. نگاهش پر است از حرفهاى نگفته. از دو سال عاشقى مى گويد و يك قهر يك شبه :

"تا يك هفته از هم بى خبر بوديم تا اينكه احساس كردم يك دنيا حرف عاشقانه در گلويم گير كرده ، تلفن را برداشتم و قرارى تازه گذاشتيم. درست سرچهارراه .از دور كه مى امد خنديدم و اوهم خنديد....كه يكباره اتوبوس خط واحد......وديگر همه چيز تمام."

اشك مى ريزد و ادامه ميدهد :" بيست ساله حرفها تو گلوم مونده. بيست ساله از تمام اتوبوسهاى خط واحد متنفرم. بيست ساله....."

پ.ن:اگر حرف عاشقانه اى در گلويتان مانده رهايش كنيد، اتوبوسهاى خط واحد بوق نمى زنند.

#المیرا_لایق