انتهای دریای بی کران...

باید اعتراف کرد در نهانِ هر اتفاقی که به بن بست رسید دست های ما بی تقصیر نبوده است، در هر رابطه ای که روز به روز به پایان نزدیک شد کلام ما بی اثر نبوده است، در دلِ تمام آسیب هایی که بر ما وارد شد بازتاب رفتار بیجایِ ما راه درستی را نشان نداده است.یک روز وقتی جدال میان عقل و احساس فرو نشست و دلتنگی،خشم یا تنفر جایش را به بی اعتنایی داد آنگاه که جبهه گیری از هیچ مسلکی در میان نیست باید با تمام جان تنها یکبار برای همیشه اعتراف کرد،لکه های جای مانده را از دل یک پیشامد بزرگ بیرون کشید تا دنباله رو اشتباهات بزرگ تر نباشد،باور کن هیچکس جز خودِ آدمی ارزش ذره ذره خطاها و لغزش های کوچک و بزرگش را نمیداند،باید اعتراف کرد حتی در سکوت برای سهولت راههای پیش رو.پس از یک زخم،بعد از یک گمراهی اگر ادامه ندهی ساکن دریای خشک و بی آبی میشوی که هیچ بارانی عطش آن تشنگی را پر نخواهد کرد.

#حاتمه_ابراهیم_زاده

برچسبها: باران که میبارد

+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم مهر ۱۳۹۶ساعت 17:0 توسط خیس باران |